TRANS – ACTION

Jeździmy takimi wielkimi żółtymi potworami na kołach. Wejście do środka to trochę jak zdobywanie Rysów — po tych schodkach człowiek już wie, że cardio zaliczone. Ale w środku luksus jak w apartamencie: łóżko, schowki, klimka… Jak ci się odechce jechać, to można walnąć drzemkę i udawać, że „pauza techniczna”.

Są też te długie blaszane przyczepy. Coś tam do nich ładują, ale my się nie wtrącamy — dają adres, każą jechać, to jedziemy. One są najlepsze, jak trasa na Grecję i człowiek stoi w 40 stopniach, to można sobie zrobić arktyczny relaks, lód do drinka schować i przez chwilę poczuć się jak Eskimos na delegacji.

Gorzej z tymi pod plandeką. Tam już nie ma zabawy — każą spinać te palety pasami tak, jakbyś pakował prezent dla teściowej na Wigilię. Człowiek się nawciąga tych pasków, namacha i jeszcze słyszy: „dociągnij trochę”.

Pływamy też promem na Irlandię. To akurat robota premium — dadzą zjeść, można się przespać, człowiek prawie zapomina, że pracuje. Tylko gorzej jak wracasz z rybą. Wtedy za autem ciągnie się taka smuga zapachowa, że nawet GPS niepotrzebny — wystarczy iść za aromatem martwego dorsza. Ale plus jest taki, że auto zawsze łatwo znaleźć na parkingu. Inni klikają pilotem, a ty po prostu używasz nosa.

Szefowa u nas to nie żaden dziad trans. Wypłata zawsze na czas, wszystko legitnie, człowiek nawet urlop może wziąć bez uciekania jak politycy. Nikt nie rozumie skąd ona bierze na to pieniądze, bo przecież wszyscy mówią, że transport się nie opłaca. Chyba ma gdzieś w piwnicy drukarkę do euro albo kopalnię kierowców, co jeżdżą za kebaba i energetyka. Paliwo jest, wypłata jest, kawa też. Czyli firma najwyraźniej działa na czarnej magii i tachografie.
A jeszcze media o niej piszą — normalnie asfaltowa celebrytka. Tu wywiad, tam zdjęcie, zaraz pewnie będzie autografy na CB radiu rozdawać. Ale trzeba jej oddać — kobita zna robotę. To nie taki szef z kawką w biurze i tekstem „szerokości”. Sama jeździ, wie co to pauza na parkingu w deszczu, jak smakuje kawa z Orlenu o 3 nad ranem i jak człowiek wygląda po spinaniu plandeki przy minus pięciu. Dlatego jak coś mówi, to kierowca przynajmniej wie, że nie z internetu wyczytała, tylko z własnych kilometrów.

Prezes — człowiek, który więcej czasu spędził w kabinie niż na kanapie. 
Logistykę ogarnia tak, że GPS pyta go czasem o drogę, a spedytorzy zapisują jego numery tras jak święte księgi. Telefon przy uchu, kawa w ręku, trzy auta na trasie, dwa na rozładunku i jeszcze znajdzie czas, żeby powiedzieć kierowcy:
 „Spokojnie, dasz radę… tylko nie pomyl Islandii z Irlandią jak ostatnio”.
A ten jego legendarny wąs? 
To nie jest zwykły wąs. 
To wąs, co nie jedną ciężarówką trząsł, nie jeden mandat przeżył i niejednego młodego kierowcę nauczył, że „pauza to nie nazwa parkingu”. Mówią, że kiedy wąs drgnie — diesel sam odpala. 
A gdy spojrzy w Excela z transportami, nawet opóźnienia zaczynają się tłumaczyć. Krótko mówiąc:
 człowiek-instytucja, król logistyki i cesarz CB-radia.









JESTEŚ ZAINTERESOWANY WSPÓŁPRACĄ?